ترکمن سسی - عبدالرسول جوادی بالاجاده - موشکها که به هدف نشستند، مسیر شلیک بعدی از کف خیابان گِرا داده شد؛ مطالبه ای صریح که تمام معادلات جنگ را ترجمه کرد:«نوبت قوه مجریه و قضائیه است که پشت لانچرها بنشینند».
سرداران میدان، هیمنه دشمن را در آسمان خاکستر کردند، اما مطالبه را به سمت پاستور و قوه قضائیه چرخاند تا فریاد بزند: خط مقدم جابهجا شده است!
دشمن تسلیم نشده؛ وقتی در آسمان درهمشکست، توپخانه را وسط سفره مردم مستقر کرد تا انتقام سیلی نظامی را با تورم بگیرد.
نمیشود در آسمان فاتح بود، اما در کف بازار به مافیای قیمتساز باج داد!
رهاورد موشکها «امنیت» بود، اما بازار رهاشده،قتلگاه «اعتماد» است.
جهش بیمنطق قیمت کالاهای اساسی و خدمات اجتماعی دیگر خطای اقتصاد نیست؛ عین نفوذ برای تولید یأس و جنگ شناختی روی سفرههاست؛ خنجر زدن از پشت و پاس گل مستقیم به اتاق عملیات دشمن است.
اقتصاد، میدان بخشنامههای کاغذی و شعارهای و گردش های مدیریتی نیست؛ همانطور که در نبرد نظامی نقطهزن بودیم، اینجا هم موشکهای نظارت و برخورد قاطع قضایی باید دقیقاً به قلب مافیای اقتصاد داخلی شلیک شود تا امنیت روانی جامعه،قربانی طمعورزی بی شرفان و نانجیبان اقتصادی نگردد.
این نسل فریب دوگانه جعلی«اقتدار یا معیشت» را نخورد و پای وطن ایستاد؛ حالا حجت بر دولتمردان تمام است؛ باید ثابت کنند سیستمی که بر سر دشمن خارجی میخروشد، برای دفاع از سفره ایرانی هم بُرندهترین شمشیرها را کشیده است.
بازارهای افسارگسیخته داخلی را سرانجام برجام و تحریم و جنگ نباید دانست و لیکن در مقابل میدان دست اندازی چپاوگران اقتصادی همان هایی که در هر شرایطی در کشور ظهور و بروز دارند و دست در جیب و سفره مردم میبرند باید دید .
تخم مرغ، مرغ، گوشت، حبوبات، لبنیات که دیگه قطعات فلان جنگنده و سیستم دفاعی و فلان تجهیزات مدرن الکترونیکی و فنی و... نیست که گرد تحریم بر روی آن گرفته باشد به جز گرد ناکارآمدی مدیریتی مدیران اجرایی کشور و میدان دهی به نانجیبان و چپاوگران اقتصادی چه غباری را می شود روی آن مشاهده کرد.
چطور گذر واردات برای عده ای خواص از مرزهای آبی دریای شمال و مرزهای شرقی و غربی باز و هر طور میخواهند با هر قیمتی کالاها را در کشور وارد و توزیع می کنند.
چطور نمی شود این باندهای مخوف اقتصادی که در لایحه های مختلف مدیریتی ورود و نفوذ دارند قابل شناسایی برای دولت و قوه قضاییه نیست مگر مجوزهای همین واردات انهم با ارز حمایتی و قیمت های چند برابری نسبت به خرید و قیمت تمام شده در همین درگاه های نظارتی دولت ثبت و صادر نمی شود . پس چگونه قابل رصد کردن و شناسایی برای دستگاه های نظارتی نیست!
و قانون به لحاظ ملاحظات ارتباطات بهم پیوسته درون گرا دولت اعمال نمی شود .
چرا باید سودهای اقتصادی از سفره های مردم به جیب عده ای خاص هدایت می شود ؟
آیا آنهایی که به وقت تولید محصولات زنجیره ارزشی کشاورزی در داخل مجوز واردات و صادرات میگیرند و حتی مدیرانی که مجوز صادر می کنند قابل شناسایی نیستند ؟
آقایان مسئول، لانچرنشینان اقتصادی دولت محترم حواستان باشد؛ قلعههای تسخیرناپذیر همواره زمانی فرو ریختند که سنگرهای نان، پیش از سنگرهای فشنگ خالی شدند.
امروز جنگ در میدان اقتصادی و نظارتی در جهت افزایش اعتماد عمومی جامعه و قدردانی از همراهی ها و همدلی های مردم از جنگ 12 روزه تا جنگ رمضان که بیش از 65 روز بطول کشیده است کم اهمیت تر از میدان دفاع رزمندگان نیست.
مسئولان؛ به هوش باشید که گذرگاه جنگ اقتصادی سهل ورود تر از جنگ های ترکیبی نظامی و رسانه ای است که هدف سلب اعتماد مردم جامعه خواهد بود.
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای اسلامی منتشر نمیشود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال میشود.