ترکمن سسی - بهرام جرجانی - سال‌ها دبی از پول و تجارت ایرانی‌ها استقبال کرد؛ ایرانی‌ها خرید کردند، سرمایه بردند، شرکت زدند، کالا جابه‌جا کردند و میلیاردها دلار در اقتصاد این شیخ‌نشین گردش کرد. اما امروز، وقتی پای فشار سیاسی به میان آمده، همان دبیِ «مرکز تجارت منطقه» ناگهان شمشیر را علیه تجارت ایرانی‌ها از رو بسته است.
محدودیت‌های مالی، بانکی و دریایی؛
فشار بر تجارت با ایران؛
و تصمیم‌هایی که بیش از یک پیام اقتصادی، بوی پیام سیاسی می‌دهد.
حالا باید پرسید:
دبی دقیقاً مرکز تجارت است یا مرکز اجرای سیاست‌های دیگران؟
امارات سال‌هاست روابط خود را با اسرائیل علنی کرده و همکاری‌های سیاسی و اقتصادی گسترده‌ای با آن دارد.
پس طبیعی است افکار عمومی ایران بپرسد:
این همه فشار علیه تجارت ایران، فقط تصمیم اقتصادی ابوظبی است یا بخشی از همان صف‌بندی سیاسی منطقه؟
ما درباره «اسرائیلی بودن دبی» ادعای بی‌سند نمی‌کنیم؛
اما درباره روابط رسمی و نزدیک امارات با اسرائیل نمی‌توان چشم بست.
و یک سؤال دیگر:
اگر دبی امروز به روی تجارت ایرانی‌ها سخت می‌گیرد، فردا نوبت کدام شریک منطقه‌ای است؟
پاسخ ایران نباید التماس برای باز شدن درِ دبی باشد.
دبی اگر در را می‌بندد، بگذار ببندد.
ایران باید آن‌قدر مسیر تجاری، بندر، کریدور و بازار جایگزین داشته باشد که بسته شدن درِ دبی، برای اقتصاد ایران فقط یک خبر باشد؛ نه یک بحران.
یک حقیقت تلخ را باید پذیرفت:
اقتصادی که مسیرهایش را در اختیار دیگران بگذارد، دیر یا زود سیاست دیگران را هم تحمل خواهد کرد.
دبی شاید سال‌ها از تجارت با ایران سود برده باشد؛
اما ایران باید یاد بگیرد:
هیچ بازاری آن‌قدر مقدس نیست که منافع ملی را پشت دروازه‌هایش گرو بگذاریم.
دبی انتخاب خودش را کرده؛
حالا وقت آن است ایران هم انتخاب خودش را بکند.
✍️ بهرام جرجانی | کارشناس حقوق
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های اسلامی منتشر نمی‌شود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال می‌شود.