ترکمن سسی - عظیم دوجی - امروز دشتهای ترکمنصحرا، آرامتر از همیشهاند. امروز، دوتاری خاموش شد که سالها با تارهایش، قصه این سرزمین را روایت میکرد.
خبر رفتن آی محمد مقیمی، تنها خبر درگذشت یک هنرمند نیست؛ خبر خاموش شدن دستانی است که سالها با عشق، چوب خشک را جان میبخشیدند و از دل آن، نوایی میآفریدند که بوی صحرا، اسب، باد و خاطره میداد.
او بیش از ۱۵ سال با دوتار، زبان دل مردم ترکمن بود و ۱۰ سال از عمر خویش را صرف ساخت دوتار و کمانچه کرد. سازهایی که تنها در خانههای ترکمنصحرا نماندند؛ از مرزهای ایران گذشتند و در سرزمینهای دیگر نیز به صدا درآمدند تا روایتگر هنر و فرهنگ این دیار باشند.
آی محمد مقیمی، سالها با فروتنی در محضر استادان بزرگی چون ملا اترک شیرمحمدلی، حاج جرجان انجمروز، جما قرهباش، حمید رژیم، رجب رواشی، انهبردی وجدانی، نادر زهیری و در سالهای پایانی در مکتب دکتر مجید تکه زانوی شاگردی زد؛ چرا که باور داشت هنر، راهی است که تا آخرین نفس باید در آن شاگرد ماند.
اما امروز... دیگر آن دستان مهربان، سیمهای دوتار را به لرزه درنمیآورند. دیگر چکش و رنده، در کارگاه کوچک او، نوای تولد سازی تازه را نوید نمیدهند. جای او خالی است؛ اما صدای سازهایش، هنوز در گوش زمان خواهد پیچید.
بعضی انسانها نمیمیرند؛ در صدای سازی که ساختهاند، در نغمهای که نواختهاند، و در اشک شاگردان و دوستدارانشان، زندگی میکنند.
خداحافظ، استاد... ترکمنصحرا امشب برای تو دلتنگتر از همیشه است؛ و دوتارها، انگار امشب آرامتر مینوازند... گویی خود نیز میدانند که یکی از عاشقان همیشگیشان دیگر در میانشان نیست.
روحش قرین رحمت الهی، یادش جاودان و نامش تا همیشه بر تارهای دوتار ترکمن ماندگار باد.
- نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- نظرات حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای اسلامی منتشر نمیشود.
- نظرات بعد از ویرایش ارسال میشود.